СУК’І

Уваход



Зараз на сайце

Цяпер 68 госцяў анлайн
JoomlaWatch Stats 1.2.7 by Matej Koval

Countries

84.8%UNITED STATES UNITED STATES
6.7%BELARUS BELARUS
1.9%RUSSIAN FEDERATION RUSSIAN FEDERATION
1.6%GERMANY GERMANY
0.9%KUWAIT KUWAIT
0.5%POLAND POLAND
0.4%AUSTRALIA AUSTRALIA

 

 

 

 

Rating All.BY Каталог TUT.BY

 

 

DIR.BY

 

 


 
СУК’І

ФРАКІЙЦЫ

Фракійскі пелтаст (пяхотнік)

 

Фракійцы (інш.- грэч.Θρᾳκός; лат. Thraci) - індаеўрапейскае племя, якое жыла ў Фракіі і на прылеглых да яе землях (у наш час - Балгарыя, Румынія, Малдавія, Паўночна-усходняя Грэцыя, еўрапейская і паўночна-заходняя частка азіяцкай Турцыі, усходняя Сербія і частка Македоніі). Яны казалі на фракійскай мове, якую большасць аўтараў адносіць да індаеўрапейскіх.

Паходжанне

Паходжанне фракійцаў невядома. Сведчанні пра іх існаванне ў перадгістарычныя  часы засноўваюцца на археалагічных знаходках. Мяркуюць, што фракійскія плямёны адбыліся ад змешвання інда-еўрапейскіх прышэльцаў са спрадвечнымі народамі на Балканах, пачынаючы  з IV-III-га  тысячагоддзі да н. э.

Першыя згадванні ў літаратуры пра фракійцаў ставяцца да часоў Траянскай вайны ў XIII ст. да н. э. (Гамер, "Іліяда").

Росквіт цывілізацыі

Да V стагоддзя  да нашай эры фракійцы засялялі паўночны ўсход Балкан  і землі, якія прылягаюць з захаду да Чорнага мора. Герадот у 5-ай кнізе назваў іх другімі (пасля індыйцаў) па колькасці ў вядомым свеце, і патэнцыйна самымі магутнымі ў ваенным плане - калі яны спыняць унутраныя звады. У тую эпоху фракійцы былі раз'яднаны на вялікую колькасць варагуючых плямёнаў, пра іх унутраныя войны маляўніча распавёў Ксенафонт у сваім "Анабасісе". Аднак фракійцам атрымоўвалася ствараць на некаторы час нетрывалыя дзяржавы, такія як Адрыскае царства, самае буйнае ў Еўропе V ст. да н. э., і ў рымскі час: Дакія на чале з Бурабістам.

Выміранне фракійцаў і іх мовы

Ў канчатковым рахунку, большасць фракійцаў перанялі грэцкую (у вобласці Фракіі) і рымскую культуру (Мезія, Дакія і г. д.) і ў сутнасці сталі подданымі гэтых дзяржаў. Аднак, невялікія групы фракійцаў існавалі і да перасялення славян на Балканы ў VI-м веку нашай эры, так што тэарэтычна, частка фракійцаў магла стаць славянамі.

Археалогія

На працягу 2000-х гадоў археолагі зрабілі  раскопкі ў цэнтральнай Балгарыі і ахрысцілі гэту мясцовасць як "Алея фракійскіх цароў". 19 жніўня 2005, некаторыя археолагі паведамілі, што ім атрымалася выявіць сталіцу Фракіі непадалёк ад сучаснага горада Карлава, Балгарыя. Мноства гладкіх абломкаў керамікі (кавалкі чарапіцы дахаў і грэцкіх ваз), выяўленых пры раскопках, кажуць пра багацце жыхароў горада. Міністр культуры Балгарыі заявіў пра сваю падтрымку пры правядзенні далейшых раскопак.

Запісы пра фракійцаў

Запісу пра фракійцаў у Іліядзе распавядаюць галоўным чынам пра Геллеспонтэ, і пра племя Кіконы, якое ваявала на боку траянцаў (Іліяда, кніга II). Ад фракійцаў, да іх суседзяў грэкам перайшло мноства міфічных істот, такіх як бог Дыяніс, прынцэса Еўропа і герой Арфей.

У сёмай кнізе сваіх гісторый, Герадот апісвае рыштунак фракійцаў, ваюючых з персамі:

У фракійцаў у паходзе на галовах былі лісіныя шапкі. На целе яны насілі хітоны, а па-над імі - пярэстыя бурнусы. На нагах і каленах у іх былі абмоткі з аленевай шкуры. Узброены яны былі дрожкамі, прашчамі і маленькімі кінжаламі. Пасля перасялення ў Азію гэта племя атрымала імя віфінцаў, а перш, па іх уласных словах, яны зваліся стрымоніямі, бо жылі на Стрымоне. Як кажуць, тэўкры і міаійцы выгналі іх з месцаў рассялення. Начальнікам азіяцкіх фракійцаў быў Бассак, сын Артабана.

У сваёй пятай кнізе, Герадот апісвае звычаі фракійскіх плямёнаў:

У плямёнаў жа, якія жывуць паўночней крэстанееў, існуе вось які звычай. Калі хто-небудзь з племя памірае, тое яго жонкі (а ва ўсіх іх шмат жонак) пачынаюць гарачую спрэчку (пры дбайным удзеле сяброў): якую з іх нябожчык-муж кахаў больш усіх. Вырашыў  спрэчку, мужчыны і жанчыны абсыпаюць жонку-выбранніцу хваламі і найблізкія сваякі заколваюць яе на магіле і затым хаваюць  разам з мужам. Астатнія ж жонкі моцна гаруюць, што выбар упаў не на іх: бо гэта для іх - найвялікая ганьба. Звычаі іншых фракійцаў вось якія: дзяцей сваіх яны прадаюць на чужыну. Цноту дзяўчат яны не захоўваюць, дазваляючы ім уступаць у зносіны з любым мужчынам. Насупраць, пэўнасць замужніх  жанчын строга выконваюць і купляюць сабе жонак у бацькоў за вялікія грошы. Татуяванне на целе лічыцца ў іх прыкметай высакароднасці. У каго яго няма, той не прыналежыць да высакародных. Чалавек, які праводзіць час у бяздзейнасці, карыстаецца ў іх вялікай пашанай. Насупраць, да земляроба яны ставяцца з найвялікай пагардай. Найболей ганаровым  яны лічаць жыццё ваяра і разбойніка. Такія самыя выдатныя іх звычаі. Багоў фракійцы паважаюць толькі трох: Араса, Дыяніса і Артэміду. А іх цары (у адрозненне ад астатняга народа) больш усіх богаў шануюць Гермеса і клянуцца толькі ім. Па іх словах, і самі яны адбыліся ад Гермеса. Пахавальныя абрады багатых фракійцаў вось якія. Цела нябожчыка выстаўляюць на тры дня. Пры гэтым заколваюць ахвярных жывёл усякага роду і пасля пахавальных крыкаў уладкоўваюць трызну. Затым цела спальваюць ці іншым спосабам хаваюць  і, насыпаўшы курган, уладкоўваюць розныя змаганні. Вышэйшыя ўзнагароды прызначаюцца за адзінаборства, гледзячы па важнасці змагання. Гэта пахавальныя звычаі фракійцаў.

Іосіф Флавій сцвярджаў, што родапачынальнікам фракійцаў быў сёмы сын Іафета, Цірас. Ён таксама сцвярджаў, што першапачаткова фракійцы зваліся цірасійцамі, але потым грэкі пераназвалі іх.

Фракійскія плямёны

 

"     Арміны

"     Бізалты

"     Біціны

"     Кіконы

"     Дакі:

o     Апуліты

o     Карпі

o     Костабокі

o     Сук’і

"     Дзіі

"     Эдоны

"     Геты

"     Меды

"     Мушкі

"     Сатры

"     Фіны

"     Траўсы

"     Трыбаллы

Не цалкам фракійскія плямёны:

"     Агафірсы (Скіфска-фракійскае племя)

"     Дарданы (племя, змяшанае з фракійцаў, ілірыйцаў і магчыма піаніанцаў)

Нашчадкі

Нашчадкамі фракійцаў у Герадота лічацца армяне

Вядомыя фракійцы

Бурабіста - кароль Дакіі, які падпарадкаваў пад сваю ўладу велізарную фракійскую тэрыторыю ад сучаснай Маравіі на захадзе да ракі Буг на ўсходзе, ад Карпат на поўначы, да Дзіанісаполіса (сучасны Балчык) на поўдні.

Дэцэбал - вялікі кароль Дакіі, які перамог у мностве бітваў з рымлянамі, але быў пабіты войскам Траяна.

Арфей - у старажытнагрэцкай міфалогіі спявак, музыка на ліру. Згуляў важную ролю ў рэлігіі Грэцыі і Балгарыі.

Спартак - рымскі гладыятар, які падняў паўстанне на Апенінскім паўвостраве ў 73-71 гадах да нашай эры. Яго войска, якое складалася галоўным чынам з  беглых гладыятараў і рабоў, разбіла некалькі рымскіх легіёнаў у вайне, вядомай як "Трэцяя рабская вайна" ці "Паўстанне Спартака".

Літаратура

  • Данов Х. М. Древна Тракия. — София: 1968.
  • Златковская Т. Д. Возникновение государства у фракийцев (VII—V вв. до н. э.). — М.: 1971.
  • Фракийское искусство и культура болгарских земель. Каталог выставки. — М.: 1974.
  • Цончева М. Художественото наследство на Тракийските земи. — София: 1971.
  • Detschew D. Die Thrakischen Sprachreste. — W.: 1957.
  • Wiesner J. Die Thraker. — Stuttg.: 1963.

 

Сукума

Краіны пражывання: Танзанія
Рэгіён пражывання: Афрыка

СУКУМА, васукума (саманазва; літаральна — «паўночныя людзі»), народ групы банту ў Танзаніі (у саванах паўднёвага ўзбярэжжа возера Вікторыя).  Колькасць каля 1300 тыс. чалавек. Блізкія ньямвезі, ірамба і ньятуру. Кажуць на мове сукума (кісукума, ці гве). Дыялекты: уласна сукума, кія і інш. Большасць сукума валодае таксама суахілі. Прытрымваюцца традыцыйных вераванняў, частка — хрысціяне.

Традыцыйны занятак — ручное земляробства (сорга, проса, маіс, у каланіяльны перыяд — бавоўна).  Істотнае значэнне (у тым ліку і рытуальнае) мае гадоўля буйнай рагатай скаціны (кароткарогай гарбатай зебу), разводзяць таксама коз і авечак, займаюцца паляваннем, рыбалоўствам. Развіты кавальскае рамяство, апрацоўка лубу і дрэва (мужчынскія заняткі), ганчарства (жаночы занятак).

Традыцыйныя селішчы вялікія, кампактныя, абгароджаныя, складаюцца з круглага жылля (мсонге) з травяным канічным дахам.

Адзежа — пакрывала са скуры ці лубу.

Традыцыйная форма грамадскай пабудовы — племя-вождэства, якое аб'ядноўвала білатэральныя і ўнілацеральныя  экзагамныя  радавыя групы. Малыя сем'і знаходзіліся ў значнай эканамічнай залежнасці ад радавых і супольных аб'яднанняў. Існавалі ўзроставыя класы і таемныя звязы. Нарматыўная манагамія адсутнічала, з'яўляецца ў хрысціянізаваных груп.

Існуе культ продкаў. Распаўсюджаны рытуальныя гліняныя фігуркі. Развіты танцавальны фальклор.

http://narodimira.ru/aziya/236-galeshy

(Г.І.: у гэтым племені выклікае цікавасць сугучнасць назоваў – сукума,  васукума, кісукума, кія, суахілі – з назовамі варварскіх плямёнаў Еўропы)

 

Геаграфічныя назовы ў Беларусі, злучаныя з сук’ямі

 

в. Сукневічы >Менская вобласць > Лагойск >Кастрычніцкі

в. Суковічы >Менская вобласць > Менск >Лошанскі

в. Сукаўцы> Менская вобласць > Узда>Азерскі

в. Суколі >Віцебская вобласць > Верхнядзвінск >Чапаеўскі

в. Сукліна > Віцебская вобласць > Глыбокае > Пліскі

в. Сукрэмна >Віцебская вобласць > Сенно > Немойтаўскі

в. Сукач > Брэсцкая вобласць > Ганцэвічы > Любашаўскі

в. Сукачы>Брэсцкая вобласць > Драгічын > Іменінскі

в. Сукачы> Гомельская вобласць > Жыткавічы > Ленінскі

в. Сукневічы >Гарадзенская вобласць > Смаргонь >Залескі

 

Прозвішчы: Сукайло,  Сукневіч, Сукавіцкі

Са спісу войска ВКЛ 1528 года:

Сук Якуб Петрович, з. Бельскай з-лi Падляшскага в-д. 193 адв.
Сукайтис Вецко, б. Крожскай вол. Жамойцкай з-лi 279 адв.

Геаграфічныя назовы за мяжой, злучаныя з сук’ямі

Суікі - Мальты

Суккур — Пакістан
Сукрэе — Балівія

МІФАЛОГІЯ

Сукуб

 

Матэрыял з Вікіпедыі - вольнай энцыклапедыі

Сукуб з Castlevania: Symphony of the Night. Мастачка: Аямі Кадзіма.

 

Сукуб (ад лат. succuba, наложніца) - у сярэднявечных легендах дэманіца, якая наведвае ўначы маладых мужчын і вызываючая ў іх салодкастрасныя сны. Як ні дзіўна, але пры апісанні сукубаў сярэднявечнымі дэманолагамі  слова succuba выкарыстоўвалася вельмі рэдка. Для наймення гэтага класа істот выкарыстоўвалася іншае лацінскае слова: succubus, якое ставіцца да мужчынскага роду. Верагодна, гэта злучана з тым, што паводле гледжання дэманолагаў, сукуб - гэта Д'ябал у жаночым абліччы. Часта апісваецца як маладая прывабная жанчына, аднак, якая мае кіпцюрастыя стопы ног і, часам, перапончатыя  крылы.

 

Зло ці дабрыня?

 

Немагчыма адназначна прылічыць сукубаў да злых ці добрых дэманаў, паколькі паданні пра іх адрозніваюцца. Зразумела, царква бачыла ў сукубах слугаў Д'ябла ці нават самога Сатану, які прыняў жаночае аблічча. Таму мы выявім мноства гісторый, у якіх сукуб малюецца як пачварная ведзьма ці дэманіца, якая павольна выпівае жыццёвыя сілы сваіх палюбоўнікаў-ахвяр, з-за чаго іх часам атаясамляюць з вампірамі.

Тым не менш, у ранніх паведамленнях сукуб паўстае істотай жаданай, а не жудаснай. Мабыць, самай цікавай з такіх гісторый з'яўляецца легенда, распаведзеная Ўолтарам Мапесам у "De Nugis Curialium" (каля 1185) пра папу Сільвестра II (999-1003). Паводле гэтай легенды яшчэ юны, будучы папа сустрэў аднойчы дзяўчыну дзіўнай прыгажосці па імі Мерыдыяна, якая абяцала маладому чалавеку багацце і свае магічныя паслугі, калі той пагадзіцца быць з ёю. Юнак пагадзіўся; кожную ноч атрымліваў асалоду ад  сваёй таямнічай палюбоўніцы, а тым часам яго сацыяльнае становішча хутка змянялася: юнак стаў архібіскупам Рэймса, кардыналам, архібіскупам Равенны, і, нарэшце, папам.

 

Паралелі

 

Духі прыроды

 

Некаторыя дэманолагі  бачылі ў сукубах не каго іншага, як духаў прыроды. Так у 1801 годзе, у "The Magus" Фрэнсіса Баррэтта было сказана: "Калі лясныя німфы і фаўны ўбачылі, што прыгажосцю яны пераўзыходзяць іншых духаў, яны сталі вырабляць нашчадства, і, нарэшце, пачалі браць шлюб з мужчынамі, уяўляючы, што з дапамогай падобных зносін яны здабудуць несмяротную душу для сябе і сваіх нашчадкаў".

У рэчаіснасці, вывучаючы розныя міфы і фальклор, мы выявім, што гісторыі пра зносіны чалавека з духамі прыроды, накшталт эльфаў, німф, сідаў  і фейры  былі распаўсюджанымі, і  ў дахрысціянскую эпоху род мог ганарыцца, калі ў яго генеалагічным дрэве лічыўся які-небудзь дух (звычайна жанчына) у якасці продка.

 

Лісіцы-прыслужніцы

 

Пра дэманаў-палюбоўнікаў  вядома не толькі Еўропе, мы лёгка распазнаём сукубаў, напрыклад, у японскіх зданях ліс-прыслужніц, абладанне якімі абяцала неверагоднае шчасце чалавеку.

 

Кашмар (Мара)

 

Аднак не варта меркаваць, у той жа час, што да хрысціянства сукуб разглядаўся вылучна як нешта жаданае. З часоў грэкаў вядомы, напрыклад, эфіальты, дэманы-душыцелі. Іх заходнім эквівалентам з'яўляецца Мара, ад імя якой, магчыма, і адбываецца само слова кашмар. Хоць не ўсе даследнікі згодны з тым, каб прылічыць гэты род дэманаў да сукубаў, аднак і тых і іншых, відавочна, варта прылічыць да дэманаў сну.

 

Пра прыроду сукубаў

 

Гэтулькі колькі існуе сама вера ў сукубаў, роўна гэтак жа вяліка колькасць тлумачэнняў прыроды сукубаў. І даследнікі розных эпох бачылі ў сукубах самыя разнастайныя з'явы.

Для ранніх дэманолагаў, відавочна, сукубы былі свайго роду дэманамі сну, рэальнымі істотамі нечалавечага свету. У сярэднявеччы іх рэальнасць не ставілася пад сумнеў, змянілася толькі інтэрпрэтацыя. Зараз гэта былі ці пасланцы Д'ябла, або ён сам у жаночым абліччы. Пазней, калі будзе заўважана, што з'ява такіх таямнічых палюбоўнікаў часта адбываецца ў адмысловым "памежным" стане свядомасці: паміж сном і няспаннем, напрыклад, скептыкі аднясуць сукубаў да рознага роду галюцынацыям і фантазіям сэксуальнага характару, а акультысты да праявы ўплыву астральнага света на чалавека.

У кнізе Карла Густава Юнга "Псіхалагічныя тыпы" ў частцы "Наміналізм і рэалізм" мы можам знайсці апісанне выпадкаў з'явы Д'ябла духаўнікам. Гэтыя бачанні былі вытлумачаны, як спроба манахаў несвядома кампенсаваць аднабаковасць іх свядомай усталёўкі. Паколькі ў вядомых нам гісторыях пра сукубаў манахі фігуруюць вельмі часта, мы можам убачыць у гэтым тыя ж самыя спробы кампенсавання аскетычнага ладу жыцця з боку псіхікі.

Літаратура

  • Роббинс Рассел Хоуп Энциклопедия колдовства и демонологии / Р.Х. Роббинс; Пер. с англ. Т.М. Колядич, Ф.С. Капицы. — М.: ООО «Издательство Астрель»: МИФ: ООО «Издательство АСТ», 2001. — 560 с.: ил. — («ADMARGINEM»). ISBN 5-17-008093-X (ООО «Издательство АСТ»), ISBN 5-271-02118-1 (ООО «Издательство Астрель»), ISBN 5-87214-066-5 (Издательство «Миф»).
  • Станислас де Гуайта Арсенал Колдуна// Храм Сатаны// Станислас де Гуайта Очерки о проклятых науках. У порога тайны. Храм Сатаны./ М. Ланселот, 2004. — 544 с. ISBN 5-902753-01-5
  • А.Е. Махов. Инкубы и суккубы // Махов А.Е. HOSTIS ANTIQUUS: Категории и образы средневековой христианской демонологии. Опыт словаря. - М.: Intrada, 2006, с. 208-213.

Спасылкі

 

СУКУБЫ

Сукубы (па Кабале - Ліліт) - духі-жанчын, якія спакушаюць мужчын і што бянтэжаць іх сон.

Па тэрміналогіі сярэдніх вякоў, інкубы і сукубы, дэманы п'янства,

абжорства, юру і карысталюбства, вельмі хітрыя, лютыя і падступныя, якія падбухторваюць сваю ахвяру да ўчынення жудасных злачынстваў і радасныя пры іх выкананні".  Разам з інкубамі, яны ўяўляюць спакуснікаў, нячысцікаў, якія згадваюцца ў Святым Пісанні, але яны зусім пасуюць перад сумленным і праведным духам і нічога не могуць зрабіць чалавеку, калі ён не здрадзіўся заганам.

Сукубы ці суккубусы, ад лацінскага   "сукку6арэ" - "ляжаць пад   чым-небудзь".

Сукубы, надакучваючыя святым і пустэльнікам, але больш усяго маладым манахам, пра чыю пакутлівую паўнакроўнасць выразна апавядаюць "Лісты цёмных людзей", былі ў сутнасці сваёй разжалаванымі ў ранг дэманаў сірэнамі, наядамі,  і нават паганскімі багінямі.

Вядома, сёння можна выказаць здагадку, што пагарда да цела, асуджэнне  зямнога не былі стварэннямі купкі фанатыкаў, якія навязалі сваю волю велізарнай частцы  чалавецтва. Гэта пагарда да цела і цялесным уцехам нараджалася не фанатызмам, а пазбаўленнямі, якія рабіліся   нормай для тысяч і тысяч бяздольных, і непрыманнем, адрыньваннем свету разбешчаных  пацех і забаў і  "жахлівых вычварэннях",  дзе разбешчаная распуста ішла рука ў руку з самаўпраўнасцю і найпоўным грэбаваннем да чалавечай добрай якасці Свету, чые зыбкія асновы месціліся  на крыві і пакутах. Сакавітыя замалёўкі нораваў часоў Тыберыя, Калігулы, Нерона, пакінутыя нам старажытнарымскім пісьменнікам Светоніям,   красамоўна распавядаюць пра тое, якую менавіта "плоцьскасць”, якое зямное жыццё  адпрэчвалі раннія хрысціяне. Светоній паказаў нам Рым, які не мог не выклікаць у іх агіды.

Не   мінавала   падобнай долі і сярэднявечна-хрысціянскае асуджэнне цела. Прапаведнікі з амбонаў кляймілі  цялесны запал, абвальваліся на танцы, якія адхілялі ад бога і што распальвалі пачуцці далёкія ад пакорнасці і пакоры: "Шматвярцячае  танцаванне адлучвае чалавека ад Бога і ў дно пякельнае  вабіць... не толькі сама будзе  скачучая  зведзена ў дно пякельна, але і тыя, што з любоў’ю глядзяць  і ў сласцях раздвізаюцца  на яе  з похацію...  Бо скачучая  жонка шматлікім мужам жонка ёсць, таго д'ябал прывабіць у сне і наяву..."

І вабіў жа! Чым настойлівей святыя бацькі імкнуліся не думаць пра тое, пра што ім думаць не належыла, тым  настырней  былі  бачанні  панадлівых  жаночых  ножак і іншых харостваў.  Толькі  падкопамі д'ябла можна  растлумачыць той факт, што бывала, непаслухмянае цела  перамагала  самы  адчайны супраціў. Толькі тым, што цела апынялася ў  чэпкіх  руках  Сатаны і  процьмы яго спрытных  памагатых.

Так замацоўвалася своеасаблівае стаўленне да цялеснага кахання, сутнасць якога з'едліва і ёміста выказаў Ф. Ніцшэ: "Хрысціянства  атруціла Эраса:  ён, праўда, не памёр, але ператварыўся ў загану". Загана  тым  больш  прывабнаявая, чым  больш  аблаемая  і акутаная  таямніцай.  Што ж забаронены плод  салодкі, а  хаваемае  вабіць куды мацней відавочнага.  В. Ключэўскі прыводзіць дасціпную легенду пра аднаго богабаязнага цара, які з дзяцінства казаў сыну, што "чэрці - гэта дзяўчаты".  Сын жа  ўбачыўшы дзяўчат, "сказаў залішне асцярожнаму татцы напрасткі, што чэрці спадабаліся яму больш д'яблаў".

 

Нават  прадстаўнікам  вышэйшых эшалонаў царкоўнай улады даводзілася саступаць заклікам цела і, выказваючыся   сучаснай мовай, падзяляць у побыце  зусім  іншую сістэму каштоўнасцяў,  чым тую, што апявалася з амбонаў. Можа  быць, таму і ў асяроддзі каталіцкіх святароў вяліся досыць вольныя гутаркі  пра мужчынскую сілу,  якая разумеецца  вельмі недвухсэнсоўна.

І тым не менш,  усе гэтыя "каштоўнасці" размяшчаліся па той бок афіцыйнай маралі. Таму вось  гэтак  заўзята атакаваліся інтрыгі несуцішнага Сатаны і яго спадручных - ведзьмаў.

Бясчынствы  Сатаны  і чароўных ведзьмаў, якія руйнавалі самыя непрыступныя мужчынскія сэрцы, умацоўвалі прадстаўнікоў моцнага полу ў думцы пра тое, што цяга да жанчыны - справа рук нячыстага.  А ўжо самыя чаруючыя  і самыя жаданыя істоты процілеглай паловы, так тыя, бясспрэчна, чараўніцы-ведзьмы. Сіла  ж мужчынскай паловы - у здольнасці выстаяць перад падступствам іх чар. Сіла, адна думка пра якую прыемна цешыць самалюбства. Бо, што ні кажы, а д'ябал, ці палы анёл, стаў такім, як меркаваў багаслоў Ірыней, з-за ганарыстасці і юрлівай пагоні не тое што за ведзьмамі, а за простымі дачкамі чалавечымі.

Крыніца: аўтар электроннай энцыклапедыі  Аляксандрава Анастасія

(Г.А.:  цяпер зразумела паходжанне слова сука, сукі, якое лічыцца ў нас нецэнзурным. Думаю, што гэта ёсць ідэнтычныя духі разбешчанасці.)

Падрыхтавала Галіна Арцёменка

 

Плямёны